روانشناسی
زینب طالب لو؛ سمیه کشاورز؛ اسماعیل شیری
چکیده
هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسی آسیبهای دوران کودکی و شناخت اجتماعی با اعتیاد به گوشی هوشمند با نقش واسطهای طرحوارههای ناسازگار اولیه در دانشجویان انجام شد. روش: این پژوهش به شیوه همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود و جامعة آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره) در سال تحصیلی 1402-1401 بودند ...
بیشتر
هدف: پژوهش حاضر باهدف بررسی آسیبهای دوران کودکی و شناخت اجتماعی با اعتیاد به گوشی هوشمند با نقش واسطهای طرحوارههای ناسازگار اولیه در دانشجویان انجام شد. روش: این پژوهش به شیوه همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود و جامعة آماری این پژوهش شامل کلیه دانشجویان دانشگاه بینالمللی امام خمینی (ره) در سال تحصیلی 1402-1401 بودند که 240 نفر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای بهعنوان نمونه درنظر گرفته شد و در نهایت 221 نفر وارد مطالعه شدند. به منظور سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه آسیبهای دوران کودکی (2003)، پرسشنامه ذهنخوانی از طریق چشم بارون-کوهن (1997)، پرسشنامه اعتیاد به گوشی هوشمند (2013) و فرم کوتاه پرسشنامه طرحوارههای ناسازگار اولیه یانگ (1998) استفاده شد. یافته ها: بهمنظور تجزیهوتحلیل دادهها از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. براساس نتایج آماره سوبل، اثر آسیبهای دوران کودکی و شناخت اجتماعی بهواسطة طرحوارههای ناسازگار اولیه بر اعتیاد به گوشیهای هوشمند در سطح (05/ 0p<) معنادار بود و ضریب تعیین متغیر اعتیاد به گوشیهای هوشمند در الگوی اصلاح شده 46/0 است که نشان میدهد متغیرهای برونزا و واسطه ای میتوانند 46 درصد از تغییرات اعتیاد به گوشیهای هوشمند را پیشبینی کنند. نتیجه گیری: براساس این یافته می توان بیان کرد، آسیبهای دوران کودکی و شناخت اجتماعی می تواند نقش اثرگذاری در بروز اعتیاد به گوشی های هوشمند داشته باشد بنابراین با استفاده از راهبردهای پیشگیرانه می توان از بروز این نوع از اعتیاد جلوگیری کرد.
