روانشناسی
ریحانه شیخان؛ محدثه نوری
چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمالکاری تحصیلی، خودناتوان سازی و انعطافپذیری شناختی در دانش آموزان معتاد به شبکههای اجتماعی بود. پژوهش حاضر، یک مطالعه نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه شهر اراک در سال تحصیلی 1401-1402 ...
بیشتر
هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اهمالکاری تحصیلی، خودناتوان سازی و انعطافپذیری شناختی در دانش آموزان معتاد به شبکههای اجتماعی بود. پژوهش حاضر، یک مطالعه نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری در این پژوهش کلیه دانشآموزان مقطع متوسطه شهر اراک در سال تحصیلی 1401-1402 بود که تعداد 30 نفر از آنها به روش نمونه گیری دردسترس (دانش آموزان با نمرهی بالاتر از سطح برش-50- در پرسشنامه اعتیاد به شبکههای اجتماعی مبتنی بر موبایل) به عنوان نمونه انتخاب شدند. شرکتکنندگان با گمارش تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شده و گروه آزمایش 8 جلسه درمان دریافت کرد. شرکتکنندگان به عنوان پیش آزمون و پس آزمون به پرسشنامه اهمالکاری تحصیلی سولومون و راثبلوم (1984)، پرسشنامه خودناتوان سازی جونز و رودولت (1982) و پرسشنامه انعطافپذیری شناختی دنیس و وندروال (2010) پاسخ دادند. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش اهمالکاری تحصیلی، خودناتوان سازی و بهبود انعطاف-پذیری شناختی در دانش آموزان معتاد به شبکههای اجتماعی تأثیر دارد (p<0/01). درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد میتواند جز برنامههای مداخلاتی مراکز مشاوره مدارس به منظور کاهش اهمالکاری و سایر متغیرهای دخیل در گروههای هدف باشد.
