روانشناسی بالینی
زهرا بی باک؛ علی پولادی ریشهری؛ مولود کیخسروانی
چکیده
این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی ترکیب رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) و درمان مبتنی بر چشمانداز زمان (TPT) بر تابآوری دانشآموزان پسر دوره متوسطه دوم شهر بوشهر انجام شد. در این پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل، 90 دانشآموز پسر بهصورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه DBT (N=30)، گروه TPT (N=30) و گروه ترکیبی (N=30)، به ...
بیشتر
این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی ترکیب رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) و درمان مبتنی بر چشمانداز زمان (TPT) بر تابآوری دانشآموزان پسر دوره متوسطه دوم شهر بوشهر انجام شد. در این پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل، 90 دانشآموز پسر بهصورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه DBT (N=30)، گروه TPT (N=30) و گروه ترکیبی (N=30)، به همراه یک گروه کنترل (N=30) بدون مداخله. تابآوری با استفاده از مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (CD-RISC) در مراحل پیشآزمون و پسآزمون سنجیده شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که گروه ترکیبی بهطور معناداری (p<0.001) تابآوری بیشتری نسبت به گروههای تکمداخلهای و گروه کنترل نشان داد. این یافتهها حاکی از اثر همافزای DBT و TPT در تقویت تنظیم هیجانی و جهتگیری مثبت به آینده است. نتایج این مطالعه از کاربرد مداخلات ترکیبی در برنامههای آموزشی و بالینی برای ارتقای سلامت روان دانشآموزان حمایت میکند. پیشنهاد میشود تحقیقات آینده اثرات بلندمدت این رویکرد را بررسی کنند.
