مقاله پژوهشی
روانشناسی
مبینا ترخان؛ سیدموسی کافی ماسوله؛ ایرج شاکری نیا؛ اشکان ناصح؛ مرتضی ترخان
چکیده
این پژوهش به منظور مقایسه اثربخشی درمانهای مبتنی بر شفقتورزى و هیجانمدار بر خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی زنان دچار طلاق عاطفی انجام گرفته است. روش تحقیق این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. تعداد کل جامعه آماری ۶۷ نفر از زنان دچار طلاق عاطفی بودند که جهت حل تعارضات زناشویی به مرکز مشاوره رهنما ...
بیشتر
این پژوهش به منظور مقایسه اثربخشی درمانهای مبتنی بر شفقتورزى و هیجانمدار بر خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی زنان دچار طلاق عاطفی انجام گرفته است. روش تحقیق این پژوهش، نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. تعداد کل جامعه آماری ۶۷ نفر از زنان دچار طلاق عاطفی بودند که جهت حل تعارضات زناشویی به مرکز مشاوره رهنما شهرستان تنکابن رجوع کردند. از بین آنها بر اساس نمرات پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن، ۴۵ نفر بطور هدفمند انتخاب و بطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. شرکتکنندگان با پرسشنامههای خودآگاهی هیجانی ریفی و همکاران و تحمل آشفتگی سیمنونی و گاهر ارزیابی شدند. گروه آزمایشى اول ۸ جلسه ۹۰ دقیقه درمان شفقتورزی و گروه آزمایشی دوم ۹ جلسه ۹۰ دقیقه درمان هیجانمدار را دریافت کردند و گروه کنترل آموزشی در این زمینه دریافت نکرد. مجدداً پرسشنامهها به هر سه گروه داده شد. دادهها با تحلیل کوواریانس مورد پردازش قرار گرفتند. نتایج نشان داد، هم درمان مبتنی بر شفقتورزی و هم درمان هیجانمدار تأثیر معناداری بر افزایش خودآگاهی هیجانى و تحمل آشفتگى داشتند. اما درمان مبتنی بر شفقتورزی تأثیر بیشتری بر روی تحمل آشفتگی و درمان هیجانمدار تأثیر بیشتری بر خودآگاهی هیجانی داشته است. بطور کلی درمانهای مبتنی بر شفقتورزى و هیجانمدار، دو روش درمانی مناسب جهت افزایش خودآگاهی هیجانی و تحمل آشفتگی زنان دچار طلاق عاطفی میباشند.
